Asset Publisher Asset Publisher

Złożenie kwiatów

upamiętnienie rzezi wołyńskiej

Leśnicy z Nadleśnictwa Świętoszów uczcili pamięć  leśników zamordowanych przez ukraińskich nacjonalistów w latach 1939-1947 na dawnych ziemiach Rzeczpospolitej Polskiej, w województwach: lwowskim, stanisławowskim, wołyńskim i Małopolsce Wschodniej, składając  kwiaty i zapalając znicze pod tablicą  pamiątkową, która wraz Aleją  Drzew z inicjatywy nadleśnictwa została odsłonięta 15 maja 2015 r.  przy placu Defilad w Świętoszowie.

11 lipca minęły 73 lata od tzw. krwawej niedzieli na Wołyniu. Ukraińska Powstańcza Armia (UPA) dokonała skoordynowanego ataku na około sto wsi i miejscowości zamieszkałych głównie przez Polaków w Galicji Wschodniej i na Wołyniu, mordując tylko w tym dniu około 30 tysięcy kobiet, mężczyzn i dzieci. Działania UPA w latach 1943-1944 Instytut Pamięci Narodowej określił mianem ludobójstwa, którego dokonali nacjonaliści ukraińscy z UPA oraz frakcji Stepana Bandery. Zamordowano ponad 100 tys. Polaków.

Wśród pomordowanych byli również leśnicy i ich rodziny. Doświadczyli tak okrutnego losu tylko dlatego, że byli Polakami. Służba Leśna w czasach II Rzeczpospolitej opracowała Rotę Przysięgi Służby Leśnej, Hymn Leśny, Katechizm leśny i Kodeks Leśnika. Ich teksty były wówczas pełne zwrotów podkreślających wpływ Boga na piękno przyrody i ogromnej odpowiedzialności leśników za jej utrzymanie.

Ponieważ ok.14 tysięcy Leśników przeszło  szkolenie wojskowe w ramach powołanej paramilitarnej organizacji  Przysposobienia Wojskowego Leśników, byli postrzegani przez ukraińskich nacjonalistów jako przeszkoda na drodze do utworzenia ukraińskiego państwa.  W wyniku zbrodniczych działań nacjonalistów ukraińskich w latach 1939 – 1948, ich rękami, prawie zawsze w niewyobrażalnych torturach, niespotykanych w cywilizowanym świecie, zamordowano ponad 1000 leśników oraz ich rodziny.

Wśród nich:

17 Nadleśniczych

159 Leśniczych

207 Gajowych

124 Innych pracowników Lasów Państwowych, majątków leśnych i tartaków

122 nieznanych z  imienia i  nazwiska

Popełnione zbrodnie nadal   pozostają  nie rozpoznane,  a ich sprawcy nie zostali osądzeni.

Posadzona przez nas aleja drzew – żywy pomnik, jest symbolem pamięci o pomordowanych leśnikach, którzy do dzisiaj nie posiadają grobów, nie poznano ich historii, czasem nazwisk, ani miejsca pochówku, często tak niegodziwego.

Nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary.